انتظار یکی از زیباترین و عمیق ترین جلوه های فراری و بی آرام انسان است. آدمیزاده هرچه انسان تر، چشم به راه تر می شود. این یک حقیقت زیبایی است که همواره می درخشد.
     در انتظار چه؟ که؟ هر چه، هر که، در انتظار "گودو". گودو گیست؟ چیست؟ بکیت می گوید:" اگر می دانستم، می گفتم" به هر حال یک منتظر در ادیان این موعود منتظر، روشن و مشخص است. یک منجی غیبی است و رسالتش نیز مشخص و معلوم.

     آنکه باید بیاید یک ابرمرد است

     در تشیع موعود منتظر مهدی است و آخرین امام از سلسله ی امامان اثنی عشر، فرزند امام حسن عسکری و رسالتش هم معلوم است. رسالتی را که پیامبر(ص) آغاز کرد و پس از رحلتش نگذاشتند علی (ع) و فرزندانش ادامه دهند و حکومت و امامت مردم را غصب کردند. او خواهد گرفت و ادامه خواهد داد.
     بنابراین مهدی یک امام است که برای استقرار عدل و احیای حقیقت می آید. این یک رسالت اجتماعی، سیا سی و اعتقادی و بشری است و او خود یک بشر است، اما روح منتظر انسان که همواره بی قرار غیب و فراری به ما وراء است، نمی تواند تصویر بشری و رسالت این جهانی مهدی موعود را نگاه دارد، او را و کارش را در هاله ای از ماوراء واقعیت غرقه می سازد.

مجموعه آثار ۳۵ ( آثار گوناگون )، ص ۳۴۶

     علی رب النوع انواع گوناگون عظمت ها، قداست ها و زیبایی هایی است از آنگونه که بشر همواره دغدغه ی داشتن و پرستیدنش را داشته و هرگز ندیده و معتقد شده بوده که ممکن نیست بر روی خاک ببیند و ممکن نیست در کالبد یک انسان تحقق پیدا کند و ناچار می ساخته!.
     اما علی همان نیازی که پرومته در اساطیر یونان روح انسان را از فداکاری اشباع می کرده و دموستس از عظمت و پاکی و صداقت سخن و ونوس از عظمت و زیبایی روح و یا خدایان و مظاهر رب النوعه ای دیگر از شکست ناپذیری، بی باکی و فداکاری و یا خدایان دیگر از تحمل سختی و رنج برای دیگران، و خدایان دیگر از نهایت رقت و عظمت محبت و برکت روح برای دیگران، این همه را در یک رب النوع جمع کرده است.

مجموعه آثار ۲۶، ص ۵۹

     میان من و شمع پیوندهای ویژه و پنهانی نیز هست، نخستین شعری که سروده ام " شمع " بوده است. منتهی شمع زندان.
     نوعی خود من است، مگر نه این که شمع مجموعه ی حروف اول اسامی من است؟! ( شریعتی مزینانی، علی )
     به جلوه های زیبای شعله ی شمع چشم دوختم، زبانه ی آبی رنگ آن را که گویی هزاران حرف تازه با من داشت، می نگریستم و می شنودم. می سوخت، می گداخت و در برابرم ذوب می شد و هیچ نمی گفت، اما سراپا گفتن بود.
     کسی نمی داند و نمی تواند بداند که شمع در چشم من چه تصویری داشت؟ برای فهم هر چیزی تشبیه کمک بزرگی است، اما من چگونه می توانم آنچه را در شمع می دیدم تشبیه کنم؟ مگر مشبهُ بهی را که از درک آن نیز عاجزند.
     این شمع مگر نه حود من است؟ کارش چیست؟ سوختن، افروختن، گریستن، گداختن و دم بر نیاوردن. ایستادن و ذوب شدن و روشنی از سوزش خویش به محفل کوران بخشیدن. آه که چه شباهتی است میان من و شمع! این مگر نه خود من است؟ این مگر نه همچو من زندگی می کند؟ من دارم خودم را در برابرم می بینم!
     این است معنی تجربه از خویش و چه تجربه ی معجزه آسا و شگفتی! این خودم است، حتی اسمش هم خودم است!
     به قول منوچهری:
                               من تو را مانم به عینه، تو مرا مانی درست
                                  هر دو جانسوزیم اما دوستدار انجمن

مجموعه آثار ۳۳(گفتگوهای تنهایی)، ص ۱۵۴و ۱۵۵

     ابتذال ماشینیسم تولید فزاینده است. وقتی تولید بیش از مصرف کننده در یک جامعه باشد تقدم تولیدی بوجود می آید، سرمایه دار می خواهد این تنگنا را بشکند. چه می کند؟ در دو بعد توسعه ی مصرف می دهد.
     یکی افقی( سطحی ) و دیگری عمودی ( عمقی ). مصرف افقی زمانی است که بازارهای دیگر و جوامع دیگر را با زور نظامی یا ترفندهای سیاسی یا استعمار فرهنگی تسخیر می کند و تولید خود را در آن ها به فروش می رساند.
     این کار شکل جهان را تغییر می دهد و روابط اجتماعی و انسانی و ارزش ها را دگرگون می سازد.
     نوع دوم ایجاد تنوع در مصرف یک مصرف کننده است، این مصرف کننده قبلا" سالی یک بار ـ عید به عید ـ لباس و کفش نو می پوشید و خودش را نو نوار می کرد. ماشین که نمی تواند منتظر بماند تا عید دیگر برسد، او و خانواده اش را که عید به عید معدودی مصرف داشت متجدد می کند و " مصرف پرست " ـ به جای همه ی عشق ها و پرستش های گذشته ـ تا جایی که هر فصل و بعد هر ماه و سپس هر هفته و بالاخره هر روز لباس و فرم دیگری می خواهد و می خرد.
     این است که انسان در این جوامع کار می کند برای اینکه نیاز های فزاینده ی مصرفی را جوابگو باشد. قسط مصرف های جدید را بدهد.
                      چنین است که ماشینیسم آیندمان را در گرو گذشته می گذارد.

مجموعه اثار ۳۱ ، ص ۳۴

مجموعه آثار ۲۱، ص ۱۰

مجموعه آثار ۲۱ (زن)، ص ۲۰۲ و ۲۰۳

مجموعه آثار ۲۹ ، ص ۹۸

امام صادق می فرمایند: " کل شهر محرم و کل یوم عاشورا و کل عرض کربلا "
     در قبائل عرب همواره جنگ بود، اما مکه " سرزمین حرام " بود و سه ماه رجب، ذی القعده، ذی الحجه و محرم، " زمان حرام " یعنی که در آن جنگ حرام است. قبائلی که با هم می جنگیدند تا وارد ماه حرام می شدند جنگ را موقتا" تعطیل می کردند اما برای آنکه اعلام کنند که در حال جنگند و این آرامش، صلح نیست، فقط ماه حرام رسیده است و چون بگذرد جنگ ادامه خواهد یافت، سنت بود که بر فراز قبه ی خیمه ی فرمانده ی قبیله پرچم سرخی بر می افشاندند تا دوست و دشمن و مردم همه بدانندکه : جنگ پایان نیافته.
     آنها که به کربلا می روند می بینند که جنگ با فتح یزید پایان گرفته و بر صحنه ی جنگ آرامش مرگ سایه افکنده است، اما بر قبه ی آرامگاه حسین (ع ) پرچمی سرخ در اهتزاز است که یعنی بگذار این " سال های حرام " بگذرد، زیرا که جنگ پایان نیافته است.

مجموعه آثار ۱۹ ، ص ۳۴

مجموعه آثار ۳۱ ، ص ۴۰۷

     اگر به ایدئولوزی خودت معتقدی و در قبال آن احساس مسؤولیت می کنی، باید این ضعف ها را نداشته باشی. نفس اماره را در خود بکشیُ لذت پرستی نداشته باشی، هوس هایت را آزاد نکنی، خودت را زاهد و قوی بار بیاوری و در تمام زندگیت در جهاد و برای عقیده ات باشی.

مجموعه آثار ۱۰(جهت گیری طبقاتی اسلام)، ص۱

     بعثت همچون صور اسرافیل در این قبرستان قرن می دمد و گورها را می شکافد و کالبدهای مرده را جان می بخشد و رستاخیزی پدید می آورد و محشری و ترازوی عدلی و رسیدن به حساب ها و کتاب ها و کناه و ثواب ها و پاداش و کیفرها و بالاخره بهشت و آتش و ... قیامتی است!!

مجموعه آثار ۲۶ ، ص ۲۴۵

مجموعه آثار ۲۰ ( چه باید کرد؟ ) ، ص ۳۷۹ و ۳۸۰

اسلام شناسی شریعتی، ص ۵۰۹

مجموعه آثار ۲۱ ( فاطمه ) ، ص ۲۰۲

مجموعه آثار ۲۰ ( چه باید کرد؟ ) ، ص ۱۶۰

مجموعه آثار ۳۵ (گوناگون) ، ص ۶۶ و ۶۷

مجموعه آثار ۱۰ ( جهت گیری طبقاتی اسلام) ، ص ۷۷

مجموعه آثار ۱۳ ( هبوط در کویر )، ص ۵۵۱

مجموعه آثار ۲۰ (چه باید کرد؟)، ص ۳۷۵ و ۳۷۶

مجموعه آثار ۲۱، ص ۲۱۲ و ۲۱۳

مجموعه آثار ۲۶، ص ۱۸۰

مجموعه آثار۳۵،( آثار گوناگون)، ص ۱۹۲

آغاز امامت حضرت قائم بر منتظرانش خجسته باد 

مجموعه آثار ۱۳، ص ۵۰۲ و ۵۰۴

مجموعه آثار ۱۶، ص ۳۲۴ و ۳۲۵  

مجموعه آثار ۱۲، ص ۴۵

تا رد اسبشان را گم کنند
ترکمانان"نعل وارونه"زنند

مجموعه آثار ۲۰، ص ۷۰

صبر سرخ، شکلی از شهادت است که یک زنده ای بتواند شهید باشد.

مجموعه آثار ۲۰، ص ۷۰

مجموعه آثار ۲۷، ص ۷۰  
    

    
یک جا یک حرف ( سخن ) حقیقت است و همان حرف در جای دیگر باطل است. عاملی و مکتبی در یک دوره، ازادی را و وحدت را بوجود می آورد و در جای دیگر نابودی آزادی و نابودی وحدت طرح می شود.
     در مسائل اجتماعی، غیر از حق و باطل، یک حرف عامل دیگر هم وجود دارد و آن جغرافیای حرف (زمان و مکان حرف) است، هر وقت در مسائل اجتماعی که حرفی را می شنویم، حق است یا باطل، باید ببینیم که این حرف در چه جغرافیایی طرح می شود. هیچ حرفی در جامعه نیست که با همه ابعاد و بدنه های این جامعه ارتباط مستقیم نداشته باشد.

     ( اشاره به آن کلام مولی که فرمود:" کلمة الحق یراد به الباطل")

مجموعه آثار ۲۰، ص ۷۴

مجموعه آثار ۱۴، ص ۲۶۱

     میان ما و سرچشمه ی اسلام نخستین حقیقی، حفره ی عمیق و تاریک تاریخ حائل شده است و روح و فکر اسلامی در جریان چهارده قرن تاریخ خویش با گل و لای سرزمین ها و نهرهای فرهنگ ها و عقاید و آراء مذهب ها و عناصر بیگانه ی سنت های قومی و اساطیر و عقاید موروثی اقوام گوناگونی که به اسلام آمده اند و افکار و آراء مکتب های فلسفی و عرفانی غیر اسلامی که در طی ادوار تاریخی بدان پیوسته اند، آمیخته است.
      و نیز عقاید و توجیهات و نظریات علمای مذهبی که تحت تأثیر جریانات علوم و عقاید زمان و تربیت های بومی و ملی خود قرار گرفته اند اسلام را به قالب های ذوقی و احساسی و عقلی خاص خود درآورده اند.

                                                                مجموعه آثار ۲۱، ص ۳ و ۴

    
نیایش نه همچون تخدیری آرام بخش است بلکه آرامشی که می بخشد زاییده ی اشباع تشنگی و نیاز و اضطراب روح آدمی و پاسخ گفتن به کمبودهایی است که در عمق فطرت آدمی است.
     این است که می شود نیروزا، نشاط انگیز و عامل شکفتگی احساس ها، عواطف و استعدادهای مرموز در درون روح آدمی. بیخود نیست که آلکسیس کارل این جمله ی ارزشمند را می گوید:

     " هیچ دری را نیایش نمی زند مگر اینکه به رویش گشوده می شود و نیایش بلندترین قله ی تعبیر را در شب ظلمانی عقل در پرواز عشق می آید، آنگاه که کمیت عقل می لنگد. "

مجموعه آثار ۸ ، ص ۱۳۱

مجموعه آثار ۳۱
(ویژگی های قرون جدید)، ص ۳۳۷

مجموعه آثار ۳۵، ص ۲۰۱

                                                                                                     مجموعه آثار ۱۹، ص ۳۴