
زهدی که حضرت امیر به آن تکیه می کند، زهدی صوفیانه و راهبانه نیست، بلکه به همان معنایی است که امروز روشنفکر مسؤول آگاه انقلابی در جامعه به آن تکیه می کند . نه به عنوان اینکه مثلا" از غذایی خوب بدم می آید و گناه دارد. بلکه به این خاطر که سبک بارتر، سبک سرتر و آزادتر و بی وابستگی تر باشم و بمانم تا وجودم بیشتر در خدمت آرمانم باشد.
اگر به ایدئولوزی خودت معتقدی و در قبال آن احساس مسؤولیت می کنی، باید این ضعف ها را نداشته باشی. نفس اماره را در خود بکشیُ لذت پرستی نداشته باشی، هوس هایت را آزاد نکنی، خودت را زاهد و قوی بار بیاوری و در تمام زندگیت در جهاد و برای عقیده ات باشی.
مجموعه آثار ۱۰(جهت گیری طبقاتی اسلام)، ص۱